در بخش روان‌پزشکی، ابزار اصلی مراقبت رابطه‌ی درمانی و ارتباط کلامی است، نه صرفاً اقدام فیزیکی. پرستار باید ارزیابی مداوم از خطر آسیب به خود یا دیگران داشته باشد، محیط را ایمن نگه دارد، مرزهای حرفه‌ای را حفظ کند و رفتار بیمار را به‌جای برچسب‌زدن، به‌عنوان نشانه‌ی بیماری تفسیر کند.

نخست باید ایمنی خود و اطرافیان تأمین شود: فاصله‌ی مناسب، مسیر خروج باز و پرهیز از محاصره‌کردن بیمار. سپس با لحن آرام و جملات کوتاه صحبت می‌شود، از بحث و مقابله‌ی کلامی پرهیز می‌گردد و محرک‌های محیطی (سروصدا، جمعیت) کاهش می‌یابد. مهار فیزیکی آخرین گزینه است و فقط با دستور پزشک و پروتکل مشخص انجام می‌شود.

با آموزش ساده و صادقانه درباره‌ی اثر دارو و عوارض احتمالی، ساده‌سازی برنامه‌ی دارویی، استفاده از جعبه‌ی تقسیم دارو و یادآور، و مشارکت‌دادن خانواده در پیگیری. قطع خودسرانه‌ی دارو پس از بهبود علائم، شایع‌ترین علت عود بیماری است و باید از ابتدا درباره‌اش گفت‌وگو شود.

خانواده در ادامه‌ی مراقبت نقش تعیین‌کننده دارد، بنابراین پرستار باید نحوه‌ی دارودادن، علائم هشدار، مراقبت از پوست و تغذیه را به زبان ساده و مرحله‌به‌مرحله آموزش دهد و از خانواده بخواهد آموخته‌ها را بازگو یا اجرا کند. آموزشی که بازخورد گرفته نشود، معمولاً اجرا هم نمی‌شود.

بیشتر خطاهای مراقبتی در نقاط انتقال اطلاعات رخ می‌دهد. گزارش شیفت باید وضعیت فعلی بیمار، تغییرات مهم نسبت به شیفت قبل، داروها و اقدامات انجام‌شده و کارهای معلق را به‌طور ساختارمند منتقل کند. نکته‌ی حرفه‌ای این است که هر اقدام باید بلافاصله ثبت شود؛ ثبت‌نشده یعنی انجام‌نشده.