پیش از حرکت باید بیمار تا حد ممکن تثبیت شود: راه هوایی ایمن، تنفس و اکسیژن‌رسانی کافی، دسترسی وریدی مطمئن و کنترل خون‌ریزی. تجهیزات پایش و داروهای اورژانسی باید آماده و در دسترس باشند و مقصد از پیش هماهنگ شده باشد. اصل کار این است که ناپایداری در جاده بسیار سخت‌تر از ناپایداری در محل قابل مدیریت است.

باید ظرفیت کپسول اکسیژن برای کل مسیر به‌علاوه‌ی ذخیره‌ی احتیاطی محاسبه شود، شارژ باتری دستگاه و اتصالات لوله‌ها کنترل گردد و آمبوبگ به‌عنوان جایگزین همیشه در دسترس باشد. جابه‌جایی لوله‌ی تراشه شایع‌ترین حادثه‌ی حین انتقال است، پس تثبیت لوله و کنترل مکرر آن اهمیت ویژه دارد.

نبض تند و ضعیف، پوست سرد و رنگ‌پریده و مرطوب، تنفس تند، بی‌قراری یا کاهش هوشیاری و کاهش حجم ادرار از علائم اصلی‌اند؛ افت فشار خون معمولاً دیر ظاهر می‌شود و انتظار برای آن اشتباه است. اقدام اولیه شامل خواباندن بیمار، حفظ گرمای بدن، اکسیژن‌رسانی، کنترل منبع خون‌ریزی و تأمین دسترسی وریدی است.

بهداشت دست پیش و پس از هر اقدام، استفاده از دستکش و ست یک‌بارمصرف، رعایت تکنیک استریل هنگام ساکشن راه هوایی، و محدودکردن مدت هر بار ساکشن به حدود ۱۰ تا ۱۵ ثانیه. تجهیزات چندبارمصرف باید طبق پروتکل ضدعفونی شوند و هر کاتتری که ضرورتش برطرف شده، بدون تأخیر خارج شود.