ابتدا وضعیت بیمار ارزیابی و تا حد لازم تثبیت می‌شود، سپس روش جابه‌جایی متناسب با نوع آسیب انتخاب و بیمار روی برانکارد با کمربندهای ایمنی مهار می‌شود. در طول مسیر، پایش علائم حیاتی و رانندگی متناسب با وضعیت بیمار ادامه دارد و در پایان، تحویل بیمار همراه با گزارش کامل اقدامات انجام می‌شود.

برانکارد و وسایل جابه‌جایی، تجهیزات راه هوایی و آمبوبگ، منبع اکسیژن، ساکشن، دستگاه پایش علائم حیاتی و دفیبریلاتور، ست‌های تزریق و سرم، پانسمان و وسایل کنترل خون‌ریزی، آتل و وسایل بی‌حرکت‌سازی، و کیف داروهای اورژانسی. کنترل روزانه‌ی سلامت، شارژ و تاریخ انقضای این تجهیزات بخشی از وظیفه‌ی تکنسین است.

بیمار باید با کمربندهای عرضی روی سینه، لگن و ران‌ها مهار شود و در صورت شک به آسیب ستون فقرات، سر و گردن نیز با تجهیزات مخصوص بی‌حرکت گردد. زاویه‌ی سر تخت بر اساس وضعیت بیمار تنظیم می‌شود و برانکارد باید در محل خود قفل شود. جهت قرارگیری بیمار نباید مانع دسترسی به راه هوایی و خطوط تزریق شود.

باید کفایت اکسیژن و باتری تجهیزات برای کل مسیر با ذخیره‌ی احتیاطی محاسبه شود، داروهای لازم و نسخه‌ی پرونده همراه باشد و مقصد و بخش پذیرنده از پیش هماهنگ گردد. مسیر و نقاط بیمارستانی میانی هم باید مشخص باشد تا در صورت بدترشدن حال بیمار، تصمیم برای توقف اضطراری از پیش روشن باشد.