باید نوع دارو، مقدار تقریبی و زمان مصرف مشخص و ظرف یا بسته‌ی دارو حفظ شود. در فرد هوشیار باید راه هوایی و علائم حیاتی پایش شود و در فرد بی‌هوش، خواباندن به پهلو برای پیشگیری از آسپیراسیون اهمیت دارد. تحریک استفراغ به‌صورت خودسرانه ممنوع است، چون در بسیاری از مسمومیت‌ها آسیب را بیشتر می‌کند.

سردرد، سرگیجه، تهوع، ضعف و گیجی که معمولاً در چند نفر از ساکنان یک محیط هم‌زمان دیده می‌شود و با خروج از آن محیط بهتر می‌شود. چون این گاز بی‌رنگ و بی‌بو است، تشخیص فقط بر پایه‌ی شرح حال و شرایط محیط ممکن است. اقدام فوری شامل خروج از محیط، تهویه و اکسیژن‌رسانی با بیشترین غلظت ممکن است؛ توجه کنید که پالس‌اکسیمتر در این مسمومیت عدد کاذب طبیعی نشان می‌دهد.

بیمار باید در وضعیت نشسته و کمی متمایل به جلو قرار گیرد، محیط آرام و بدون محرک شود و از اسپری تجویزشده‌ی خودش، در صورت امکان همراه با محفظه‌ی واسط، استفاده شود. ناتوانی در گفتن جمله‌ی کامل، کبودی لب، خواب‌آلودگی و کاهش شدید صدای تنفسی نشانه‌ی حمله‌ی شدید و نیازمند اقدام اورژانسی است.

تا وقتی فرد می‌تواند سرفه‌ی مؤثر کند، باید به سرفه‌کردن تشویق شود. اگر ناتوان از سرفه، صحبت یا تنفس شد، پنج ضربه‌ی پشت کتف و سپس فشارهای شکمی (مانور هایملیخ) انجام می‌شود و این چرخه تا رفع انسداد یا بی‌هوش‌شدن فرد ادامه می‌یابد. در فرد بی‌هوش، احیای قلبی-ریوی آغاز می‌شود.