پایش پیوسته‌ی علائم حیاتی و ریتم قلب، مراقبت از راه هوایی و تنظیمات تنفسی، کنترل دقیق ورودی و خروجی مایعات، مراقبت از خطوط وریدی و کاتترها، پیشگیری از زخم فشاری و ارزیابی مرتب سطح هوشیاری. ویژگی متمایز کار در بخش ویژه این است که تغییرات باید در بازه‌ی دقیقه‌ای تشخیص داده شوند، نه ساعتی.

آماده‌سازی و تزریق داروهای سیتوتوکسیک باید با تجهیزات حفاظت فردی و در شرایط کنترل‌شده انجام شود، چون این داروها برای کادر درمان هم خطرناک‌اند. کنترل دقیق دوز، اطمینان از سلامت مسیر وریدی، پایش بیمار از نظر واکنش حساسیتی حین تزریق و دفع ایمن پسماند دارویی از وظایف اصلی است.

این عارضه که «اکستراوازیشن» نام دارد، می‌تواند به آسیب شدید بافتی و حتی نکروز پوست منجر شود. علائم هشدار شامل سوزش، درد، تورم یا قرمزی محل تزریق و کاهش سرعت جریان است. در صورت مشاهده باید تزریق فوراً متوقف و طبق پروتکل اقدام شود؛ به همین دلیل پایش چشمی مداوم محل تزریق ضروری است.

تهوع و استفراغ، افت گلبول‌های خون، زخم دهان، ریزش مو و خستگی شدید شایع‌ترین عوارض‌اند. مراقبت شامل دادن به‌موقع داروی ضدتهوع، آموزش بهداشت دهان با مسواک نرم، پایش تب در دوره‌ی افت گلبول سفید و آموزش پرهیز از محیط‌های پرجمعیت است. تب در بیمار نوتروپنیک یک اورژانس واقعی است.

راه هوایی باید باز و مرطوب نگه داشته شود، ساکشن فقط در صورت نیاز و با تکنیک استریل انجام گیرد و پوست اطراف استوما روزانه بررسی و تمیز شود. بند نگه‌دارنده باید محکم ولی نه فشارنده باشد و همیشه یک لوله‌ی یدکی هم‌اندازه در دسترس بماند. ترشح خونی، تنگی نفس یا خارج‌شدن لوله وضعیت اورژانسی است.