تکنسین فوریت‌های پزشکی نخستین ارائه‌دهنده‌ی مراقبت در محل حادثه یا بالین بیمار است: ایمن‌سازی صحنه، ارزیابی سریع بیمار، باز نگه‌داشتن راه هوایی، کنترل خون‌ریزی، بی‌حرکت‌سازی، اکسیژن‌رسانی و انتقال ایمن به مرکز درمانی. هدف اصلی، تثبیت وضعیت بیمار و کاهش زمان تا درمان قطعی است.

ارزیابی با ترتیب مشخصی انجام می‌شود: کنترل خون‌ریزی شدید، راه هوایی همراه با حفاظت از ستون فقرات گردنی، تنفس و اکسیژن‌رسانی، گردش خون و در نهایت بررسی سطح هوشیاری و معاینه‌ی سرتاسری بدن. ترتیب این مراحل قراردادی نیست؛ بر اساس این طراحی شده که کدام مشکل سریع‌تر بیمار را می‌کشد.

نخستین اقدام، فشار مستقیم و پیوسته روی محل خون‌ریزی با پانسمان ضخیم است. اگر خون‌ریزی شریانی اندام با فشار مستقیم کنترل نشود، استفاده از تورنیکه در بالای محل زخم توصیه می‌شود و زمان بستن آن باید ثبت شود. برداشتن پانسمان خون‌آلود برای «دیدن زخم» اشتباه رایجی است که لخته را تخریب می‌کند.

هرگاه مکانیسم آسیب شدید باشد (تصادف پرسرعت، سقوط از ارتفاع) یا بیمار درد گردن و کمر، ضعف و بی‌حسی اندام یا کاهش هوشیاری داشته باشد. در شکستگی اندام هم باید مفصل بالا و پایین محل شکستگی بی‌حرکت شود و پیش و پس از آتل‌بندی، نبض، حس و حرکت انتهای عضو کنترل و ثبت گردد.

باید اطراف فرد از اجسام خطرناک خالی شود، چیز نرمی زیر سرش گذاشته شود و مدت تشنج زمان‌گیری شود؛ پس از پایان تشنج، فرد به پهلو خوابانده می‌شود تا راه هوایی باز بماند. هرگز نباید چیزی داخل دهان گذاشت یا حرکات فرد را با زور مهار کرد. تشنج بیش از پنج دقیقه یا تشنج‌های پشت‌سرهم وضعیت اورژانسی است.