کارشناس پرستاری ارزیابی اولیه‌ی وضعیت بیمار، کنترل و ثبت علائم حیاتی، اجرای دستورهای دارویی پزشک، مراقبت از راه‌های وریدی و زخم، آموزش به بیمار و خانواده و گزارش‌نویسی دقیق را بر عهده دارد. مهم‌ترین بخش کار، تشخیص زودهنگام تغییر وضعیت بیمار و اطلاع به‌موقع به پزشک است.

چهار علامت حیاتی اصلی عبارت‌اند از دما (حدود ۳۶٫۵ تا ۳۷٫۵ درجه)، نبض (۶۰ تا ۱۰۰ در دقیقه در بزرگسال)، تعداد تنفس (۱۲ تا ۲۰ در دقیقه) و فشار خون (حدود ۱۲۰ روی ۸۰). اشباع اکسیژن خون هم امروز به‌عنوان علامت پنجم سنجیده می‌شود و در فرد سالم بالای ۹۴ درصد است.

مهم‌ترین اقدام، تغییر وضعیت بیمار حداقل هر دو ساعت یک بار است تا فشار مداوم روی یک نقطه از پوست وارد نشود. در کنار آن، خشک و تمیز نگه‌داشتن پوست، استفاده از تشک مواج، صاف نگه‌داشتن ملحفه بدون چین‌خوردگی و تأمین پروتئین و مایعات کافی نقش تعیین‌کننده دارد. قرمزی‌ای که پس از برداشتن فشار محو نمی‌شود، اولین علامت هشدار است.

سازمان بهداشت جهانی پنج لحظه‌ی کلیدی برای بهداشت دست تعریف کرده است: پیش از تماس با بیمار، پیش از هر اقدام تمیز یا تهاجمی، پس از تماس احتمالی با ترشحات بدن، پس از تماس با بیمار و پس از تماس با محیط اطراف او. اگر دست به‌طور مشهود آلوده نباشد، مالش با محلول الکلی به‌مدت ۲۰ تا ۳۰ ثانیه کافی و حتی مؤثرتر از شست‌وشو است.

در تزریق عضلانی دارو با زاویه‌ی ۹۰ درجه وارد بافت عضله می‌شود و به‌دلیل خون‌رسانی بیشتر، جذب سریع‌تری دارد؛ در تزریق زیرجلدی دارو با زاویه‌ی ۴۵ تا ۹۰ درجه در لایه‌ی چربی زیر پوست تزریق می‌شود و جذب آهسته و یکنواخت دارد (مانند انسولین و هپارین). انتخاب روش را نوع دارو تعیین می‌کند، نه ترجیح فرد.