دیسپچ حلقه‌ی واسط بین درخواست‌کننده و تیم عملیاتی است: تماس را دریافت و اطلاعات ضروری را ثبت می‌کند، فوریت درخواست را ارزیابی می‌نماید، مناسب‌ترین و نزدیک‌ترین واحد را اعزام می‌کند و تا پایان مأموریت با تیم در ارتباط می‌ماند. کیفیت تصمیم دیسپچ مستقیماً روی زمان رسیدن بر بالین بیمار اثر می‌گذارد.

نشانی دقیق همراه با نشانه‌های کمکی و شماره‌ی تماس در دسترس، شرح مختصر وضعیت بیمار (هوشیاری، تنفس، خون‌ریزی)، سن و جنسیت، سابقه‌ی بیماری و داروی مهم، و شرایط دسترسی مانند طبقه و وجود آسانسور. شماره‌ی تماس معتبر اولویت دارد، چون در صورت گم‌شدن مسیر یا نیاز به اطلاعات تکمیلی تنها راه ارتباط است.

بر پایه‌ی فوریت پزشکی: وضعیت‌های تهدیدکننده‌ی حیات مانند اختلال هوشیاری، مشکل تنفسی، درد قفسه‌ی سینه، خون‌ریزی شدید و تروماهای سنگین در بالاترین اولویت قرار می‌گیرند و انتقال‌های برنامه‌ریزی‌شده و غیرفوری در رده‌های بعدی. عوامل مکمل مثل فاصله‌ی واحد در دسترس و تجهیزات مورد نیاز بیمار هم در تصمیم لحاظ می‌شود.

زمان پاسخ فاصله‌ی میان ثبت درخواست تا رسیدن تیم بر بالین بیمار است و باید برای هر مأموریت به‌تفکیک ثبت شود. بهبود آن از مسیر کاهش زمان پردازش تماس، استقرار جغرافیایی هوشمند واحدها بر اساس الگوی تقاضا، آمادگی دائمی خودرو و تجهیزات، و تحلیل دوره‌ای مأموریت‌های دارای تأخیر به‌دست می‌آید.

پوشش شیفت باید متناسب با الگوی واقعی تقاضا در ساعات و روزهای مختلف طراحی شود، نه به‌صورت یکنواخت. رعایت فاصله‌ی استراحت کافی بین شیفت‌ها، محدودکردن شیفت‌های پشت‌سرهم، ترکیب نیروی باتجربه و کم‌تجربه در هر تیم و پیش‌بینی نیروی جایگزین برای مرخصی و غیبت، از الزامات آن است. مدیریت خستگی در این حرفه یک موضوع ایمنی است.