پزشک عمومی نخستین نقطه‌ی تماس بیمار با نظام سلامت است و بیماری‌های شایع (عفونت‌های تنفسی و ادراری، مشکلات گوارشی، دردهای اسکلتی-عضلانی) و بیماری‌های مزمن پایدار مانند فشار خون و دیابت را مدیریت می‌کند. هرگاه تشخیص نامشخص باشد، بیماری به درمان استاندارد پاسخ ندهد یا اقدام تخصصی و تهاجمی لازم شود، بیمار به متخصص ارجاع می‌شود.

فشار خون بالا در بیشتر موارد هیچ علامتی ندارد و همین بی‌علامتی خطرناکش می‌کند؛ سردرد پس‌سری، سرگیجه یا خون‌ریزی بینی معمولاً در مراحل پیشرفته دیده می‌شود. تشخیص فقط با اندازه‌گیری منظم ممکن است و درمان‌نشدن آن در طول سال‌ها به سکته‌ی مغزی، نارسایی قلب و آسیب کلیه منجر می‌شود.

تب معمولاً واکنش دفاعی بدن است، اما تب بالای ۳۹ درجه که به تب‌بر پاسخ نمی‌دهد، تب بیش از سه روز، یا تب همراه با سفتی گردن، تنگی نفس، درد قفسه‌ی سینه، اختلال هوشیاری، لکه‌های پوستی یا کاهش شدید ادرار باید فوری بررسی شود. در فرد دارای نقص ایمنی یا بیماری زمینه‌ای، آستانه‌ی نگرانی پایین‌تر است.

بیشتر سرماخوردگی‌ها و گلودردها ویروسی‌اند و آنتی‌بیوتیک روی آن‌ها هیچ اثری ندارد. مصرف بی‌مورد یا نیمه‌کاره‌رهاکردن دوره‌ی درمان، باکتری‌های مقاوم پرورش می‌دهد، فلور طبیعی روده را به‌هم می‌زند و می‌تواند واکنش دارویی ایجاد کند؛ نتیجه این است که در عفونت جدی بعدی، داروی مؤثر کمتری در دسترس خواهد بود.

در سکته‌ی قلبی: درد یا فشار سنگین وسط قفسه‌ی سینه که بیش از چند دقیقه طول بکشد و گاه به فک، شانه یا بازوی چپ تیر بکشد، همراه با تعریق سرد، تهوع و تنگی نفس. در سکته‌ی مغزی: افتادگی ناگهانی یک طرف صورت، ضعف یا بی‌حسی یک دست، و اختلال ناگهانی در تکلم. هر دو وضعیت اورژانس واقعی‌اند و زمان، تعیین‌کننده‌ی میزان آسیب ماندگار است.