یعنی پیش از هر اقدام درمانی، صحنه از نظر خطر ارزیابی و ایمن شود، تعداد مصدومان و شدت حادثه گزارش گردد، نیروی کمکی لازم درخواست شود و نقش هر عضو تیم مشخص باشد. اولویت ثابت این است: ایمنی امدادگر، سپس ایمنی صحنه و اطرافیان، و در نهایت مصدوم؛ امدادگری که خودش آسیب ببیند به بار حادثه اضافه می‌کند.

تریاژ یعنی اولویت‌بندی مصدومان بر اساس شدت آسیب و شانس بقا، به‌ویژه وقتی تعداد مصدوم از توان تیم بیشتر است. در نظام رنگی رایج، قرمز یعنی نیازمند اقدام فوری، زرد یعنی آسیب جدی اما قابل تأخیر کوتاه، سبز یعنی مصدوم سرپایی و مشکی یعنی فوت‌شده یا آسیب غیرقابل‌نجات با امکانات موجود. تریاژ فرایندی پویاست و باید در فواصل کوتاه تکرار شود.

استفاده از تجهیزات حفاظت فردی، پارک‌کردن خودرو در وضعیت محافظ و با چراغ‌های هشدار، بررسی خطرهای فعال مانند نشت سوخت، آتش، کابل برق، مواد شیمیایی یا احتمال ریزش، و ایجاد فاصله‌ی ایمن تا رسیدن نیروهای تخصصی. اگر صحنه ایمن نیست، ورود انجام نمی‌شود؛ این تصمیم بخشی از حرفه‌ای‌گری است نه کوتاهی.

فقط زمانی که خطر فوری جان مصدوم را تهدید کند، مانند آتش‌سوزی، خطر انفجار یا انسداد راه هوایی که در همان وضعیت قابل رفع نیست، و همچنین وقتی مصدوم دچار ایست قلبی شده و باید روی سطح سفت احیا شود. در سایر موارد، خروج باید کنترل‌شده و با حفظ راستای سر، گردن و تنه انجام گیرد.