پرستار پیش از حرکت وضعیت بیمار را ارزیابی و تثبیت می‌کند، در طول مسیر علائم حیاتی و سطح هوشیاری را پایش می‌کند، از باز ماندن راه هوایی و سالم‌ماندن خطوط وریدی مطمئن می‌شود و در صورت تغییر وضعیت اقدام لازم را انجام می‌دهد. ثبت زمان‌ها و اقدامات هم بخشی از کار است.

کنترل دوره‌ای فشار خون، نبض، تعداد تنفس، اشباع اکسیژن و سطح هوشیاری، همراه با ارزیابی درد و مشاهده‌ی رنگ و دمای پوست. فاصله‌ی پایش به وضعیت بیمار بستگی دارد و در بیمار ناپایدار می‌تواند پیوسته باشد. هرگونه تغییر باید ثبت و هنگام تحویل گزارش شود.

محل آنژیوکت باید محکم فیکس و در معرض دید باشد تا تورم یا نشت زودتر دیده شود، لوله‌ها نباید تحت کشش یا خم‌شدگی قرار بگیرند و سرعت انفوزیون باید متناسب با تغییر ارتفاع کیسه تنظیم شود. در مسیرهای پرتکان، استفاده از پمپ انفوزیون دقت را به‌مراتب بالاتر می‌برد.

کانولای بینی برای نیاز کم تا متوسط مناسب است و معمولاً با جریان یک تا شش لیتر در دقیقه استفاده می‌شود. ماسک ساده و به‌ویژه ماسک ذخیره‌دار غلظت اکسیژن بالاتری می‌رساند و برای بیماران با افت اکسیژن جدی کاربرد دارد. انتخاب وسیله به میزان اشباع اکسیژن و وضعیت تنفسی بیمار بستگی دارد.